Verhalen die tot de verbeelding spreken, zoals die over de polka-rage, zijn er voor de schottisch nauwelijks. In de meeste naslagwerken wordt deze dans met veel terughoudendheid genoemd, en dat is niet zonder reden. De naam alleen al leidt tot verwarring: de schottisch heeft niets met Schotland te maken. Muzikaal is hij ook een uitdaging, want wie zijn structuur vergelijkt met oudere dansmuziek, stuit op 18e-eeuwse voorbeelden – en soms nog eerder – in het barokrepertoire. Daar vinden we al de typische schottisch-elementen: snelle achtste-notenloopjes, grote sprongen, en ritmes die een gepunte achtste gevolgd door een zestiende combineren.
Waarschijnlijk verscheen de schottisch voor het eerst op Duitse balprogramma’s in de eerste decennia van de 19e eeuw. Tussen 1830 en 1840 werd hij er veel gedanst, maar in de stad werd hij al snel verdrongen door de polka. Sommige onderzoekers vermoeden dat er eigenlijk alleen een naamsverandering was: dezelfde dans kreeg een nieuwe naam, simpelweg omdat de polka toen in de mode was. Friedrich Zorn, een bereisde dansmeester, noteerde dat de schottisch ook bekend was in Griekenland en Rusland.
Meer uitgebreide info vind je in het boek :
Dansmelodieën uit de Vlaamse volksmuziektraditie, Schottisch blz 33 t/m 37.